Mijn hele leven heb ik gezocht naar wie ik was en waar ik bij hoorde. Dat zoeken had alles te maken met mijn afkomst.

Ik ben half Turks en half Nederlands.
De mensen uit mijn vroege jeugd kennen mij als Sengul, vanaf mijn puberteit werd dat Seng. Alsof ook mijn naam meehielp om afstand te nemen van een deel van mezelf. Ik schaamde mij voor mijn afkomst, vooral omdat mijn Turkse vader er nooit echt voor mij is geweest.

Het gemis naar hem was immens.
En dat gemis is nooit helemaal weggegaan.

Er waren jaren van wel en geen contact. Van beloften die niet werden nagekomen. Van afspraken die werden gemaakt en weer verbroken. Als klein meisje leefde ik met wachten en onzekerheid. Maar ook als puber en jonge vrouw bleef dezelfde vraag knagen:
Waarom was ik niet belangrijk genoeg om er écht voor mij te zijn? Om voor mij te blijven?

Veertien jaar geleden, na vijf jaar volledige stilte, kreeg ik een telefoontje. Mijn vader had een hartstilstand gehad.

Zonder twijfel, zonder nadenken, ben ik naar het Radboud in Nijmegen gegaan. Twee weken lang heb ik aan zijn bed gewaakt. Twee weken van hoop, angst en onzekerheid. Zou ik nog met hem kunnen praten? Zou er nog een gesprek komen?

Dat gesprek is er nooit gekomen.
Hij overleed.

We brachten hem naar zijn laatste rustplaats in Turkije. En daarmee bleef er zoveel onuitgesproken. Zoveel onaf. Zoveel dat geen woorden meer kreeg.

Dertien jaar lang leefde er een diep verlangen om zijn graf te bezoeken. Maar het lukte niet. Niet omdat ik niet wilde, maar omdat ik het nog niet kon. Ik was er mentaal, emotioneel en fysiek nog niet klaar voor.

De afgelopen jaren heb ik keihard gewerkt aan mezelf.
Aan zelfheling. Aan zelfliefde. Ik heb mijn jeugdtrauma’s aangekeken, geheeld waar dat kon en gerouwd om het verlies van mijn jeugd. En nee ik ben er nog niet. Maar zijn we ooit helemaal geheeld?

Er kwam een moment waarop ik voelde: het is tijd. Tijd om zijn graf te bezoeken. Doodeng. Intens spannend. Maar voor het eerst in mijn leven hield ik genoeg van mezelf om dit aan te gaan. Niet voor hem, maar ook voor mij.

De heling begon al bij het plannen van de reis.
Bij het voelen, het toelaten, het laten zijn van het verdriet, de pijn en het gemis. Deze emoties mochten er zijn zonder dat ik ze hoefde weg te duwen.

Op 31 oktober 2024 maakte ik deze reis.

Een reis die niet alleen ging over afscheid, maar ook over afronding. Over erkenning. Over een stukje thuiskomen bij mezelf.

❤️🤍

Misschien herken je iets in mijn verhaal.
Het zoeken naar wie je bent. Het gemis van een ouder. Onuitgesproken pijn. Of het gevoel dat er nog iets aangekeken wil worden, maar dat je niet weet hoe of wanneer.

Weet dan dat je hierin niet alleen bent.
En dat alles zijn eigen tijd heeft.

Als je voelt dat jouw lichaam of hart vraagt om ruimte, zachtheid en begeleiding, dan ben je welkom in mijn praktijk. Niet om iets te forceren, maar om samen te kijken wat er gezien mag worden op jouw tempo.

Liefs,

Seng
Zielsvlucht 💫