Ook de sterksten hebben soms een pad van heling te bewandelen♥

Er wordt vaak gedacht dat mensen die anderen begeleiden, altijd weten wat ze moeten doen. Dat ze stevig in hun schoenen staan, alles verwerkt hebben en precies weten hoe ze met uitdagingen om moeten gaan.

Maar ook de mensen die anderen ondersteunen op hun weg, hebben hun eigen pad te bewandelen.

Ook ik.

Er is een periode geweest waarin ik vooral doorging. Waarin ik sterk wilde zijn, verantwoordelijkheden droeg en vooral keek naar wat nodig was voor de mensen om mij heen. Mijn hoofd wist vaak precies wat er moest gebeuren, terwijl mijn lichaam en mijn gevoel steeds meer signalen gaven dat het tijd was om stil te staan.

Jarenlang stond ik in een soort overlevingsstand. Niet omdat ik niet sterk genoeg was, maar juist omdat ik lange tijd sterk móést zijn. Ik heb geleerd, doorgezet, gezorgd en geprobeerd alle ballen in de lucht te houden. Totdat mijn lichaam aangaf: het is tijd om naar binnen te keren.

Dat moment vraagt moed.

Want heling betekent niet alleen kijken naar de mooie kanten van jezelf. Het betekent ook durven kijken naar stukken die pijn doen. Naar verdriet dat misschien lang weggestopt is geweest. Naar boosheid, teleurstellingen, gemis en oude patronen die ooit nodig waren om jezelf staande te houden.

Loslaten klinkt vaak eenvoudig, maar in werkelijkheid vraagt het om eerlijkheid en zachtheid naar jezelf.

Het vraagt om jezelf de vraag te stellen:

“Vind ik mezelf belangrijk genoeg om dit pad te bewandelen?”

Niet omdat je moet veranderen wie je bent. Maar juist omdat je steeds meer mag thuiskomen bij wie je werkelijk bent.

Mijn eigen proces heeft mij geleerd dat heling geen rechte lijn is. Er zijn dagen waarop je stappen vooruit zet en dagen waarop oude emoties zich opnieuw aandienen. Dat betekent niet dat je terug bij af bent. Het betekent dat er opnieuw iets gezien en gevoeld mag worden.

Door ruimte te geven aan wat er is, ontstaat er uiteindelijk ruimte voor iets nieuws.

Meer rust. Meer verbinding. Meer vrijheid.

Ik heb mogen ervaren dat mijn lichaam niet mijn tegenstander was, maar juist een boodschapper. De signalen die ik zo lang probeerde te negeren, waren eigenlijk uitnodigingen om opnieuw te luisteren naar mezelf. Om niet alleen vanuit mijn hoofd te leven, maar de verbinding met mijn hart en mijn gevoel terug te vinden.

Dat is ook de kern van mijn werk binnen Zielsvlucht.

Ik geloof dat ieder mens een eigen pad heeft. Een pad dat niet altijd makkelijk is, maar wel een pad dat dichter bij jezelf kan brengen. Soms vraagt dat om ondersteuning, om stil te staan bij wat je hebt meegemaakt en om oude lagen voorzichtig los te laten.

Niet om je verleden uit te wissen.

Maar om jezelf niet langer gevangen te houden door wat ooit is gebeurd.

Misschien herken je het gevoel dat je altijd maar doorgaat. Dat je veel draagt, veel geeft en ondertussen jezelf een beetje bent kwijtgeraakt. Misschien voel je dat er iets mag veranderen, maar weet je nog niet precies hoe.

Weet dan dat je niet alles alleen hoeft te dragen.

Er zijn verschillende wegen die je kunt bewandelen. Soms begint die weg met één kleine stap: erkennen wat er speelt, luisteren naar jezelf en jezelf toestemming geven om ook aandacht te schenken aan jouw eigen behoeften.

Want ook jij bent het waard om je lichter, vrijer en meer verbonden met jezelf te voelen.

De weg naar binnen is misschien niet altijd de makkelijkste weg.

Maar het kan wel de weg zijn die je uiteindelijk weer thuisbrengt bij jezelf.

Liefs,

Seng Zielsvlucht 💫